سلام

مثل همیشه یکی بود و یکی نبود، غیر از خدا هیچکس نبود. زیر گنبد کبود یک روز صبح زود، یک شیر بزرگ بزرگ، یک بچهء کوچک کوچک به دنیا آورد. کجا؟

توی یک جنگل بزرگ؟ نه!

توی یک غار؟ نه!

او بچه اش رو توی یک قفس، در یک باغ وحش، توی یک شهر شلوغ به دنیا آورد.

چند روز گذشت. شیر کوچولو کمی بزرگتر شد. او هر روز شیر مادرش را می خورد. با دم او بازی می کرد. از سر و کولش بالا می رفت. گاهی هم توی قفس راه می رفت. از اول قفس تا آخر آن فقط ده قدم بود. شیر کوچولو وقتی ده قدم می رفت، سرش می خورد به میله های قفس و دنگ صدا می کرد و درد می گرفت.

شیر کوچولو خیلی زود یاد گرفت که بعد از قدم دهم دیگر جلو نرود. وقتی ده قدم می رفت، می نشست و دست و صورتش را می لیسید. یا اینکه دور خودش می چرخید تا دم خود را بگیرد. یا اینکه بر می گشت و ده قدم می رفت تا برسد به میله های آن طرف قفس.

آدم های شهر هر روز می آمدند و او را تماشا می کردند. از کارهایش تعجب می کردند و می خندیدند.

نگهبان باغ وحش هر روز می آمد و قفس را باز می کرد. برای مادر شیر کوچولو آب و غذا می گذاشت. بعد هم در قفس را می بست و می رفت.

یک روز نگهبان باغ وحش یادش رفت در قفس را ببندد.

لای در بازماند. شیر کوچولو از لای در بیرون را تماشا کرد. بعد پایش را از قفس بیرون گذاشت و راه افتاد. ده قدم رفت. رسید به باغچه ای که یک بوتهء بزرگ گل یاس در آن بود.

شیر کوچولو جلوتر نرفت. او ده قدم برداشته بود. خیال می کرد اگر قدم یازدهم را بردارد، سرش می خورد به میله های قفس و دنگ صدا می کند. زیر بوتهء گل یاس نشست. برایش خیلی عجیب بود. چون همیشه ده قدم که می رفت، می رسید به میله ها؛ ولی حالا زیر یک بوتهء یاس پر از گل نشسته بود، جایی که هیچ کس او را نمی دید. هر چه فکر کرد، چیزی نفهمید. آن وقت سرش را روی دستهایش گذاشت و خوابید.

از آن طرف، نگهبان باغ وحش یک دفعه یادش آمد که در قفس شیرها را نبسته است؛ فهمید که چه دسته گلی به آب داده است. با دو دست محکم به سرش زد و با داد و بیداد همه را خبر کرد.

همه جا را گشتند ولی شیر کوچولو را پیدا نکردند. فکر کردند حتماً از باغ وحش بیرون رفته است. آن وقت خبر گم شدن شیر کوچولو را از رادیو به مردم شهر دادند.

مردم وقتی فهمیدند، عده ای که شیر کوچولو را دوست داشتند گفتند چه خوب حالا او می رود و دنیا را می بیند و آنهایی که از او بدشان می آمد گفتند چه بد حالا او ما را آزار می دهد.

شیر کوچولو هنوز این را نفهمیده بود؛ چون قدم یازدهمی را برنداشته بود. او زیر بوتهء گل یاس خواب بود.

چند ساعتی گذشت و خبر از شیر کوچولو نشد پس رادیو  خبر داد که او به پارک رفته و دیالوگ قبلی تکرار شد ولی هنوز شیر کوچولو قدم یازدهم را برنداشته بود.

چند ساعت بعد رادیو گفت که او به کوه رفته ولی شیرکوچولو هنوز قدم یازدهم را برنداشته بود.

همان موقع نگهبان باغ وحش یادش افتاد که وقت غذا دادن به شیرهاست. در قفس را باز کرد و غذای شیرها را توی قفس گذاشت. شیر کوچولو بوی غذا را شنید. از خواب بیدار شد  و بعد ده قدم برداشت و از لای در قفس که باز بود به قفس برگشت. نگهبان او را دید و به قفس برگشت و رادیو هم بعد از چند دقیقه پیدا شدن او را اعلام کرد.

این بار آنها که شیر کوچولو را دوست داشتند غمگین شدند و آنها که از او بدشان می آمد خوشحال شدند.

حالا سالهای سال از این اتفاق گذشته است. بچه شیر بزرگ شده است و خودش چند تا بچه دارد؛ اما هنوز هم نمی داند اگر آن روز قدم یازدهم را بر می داشت، سرش به میلهء قفس نمی خورد.

نمی داند اگر قدم یازدهم و بعد قدمهای دیگر را بر می داشت، می توانست تا کجا برود و چه چیزها ببیند.

 

پ.ن1: داستان جالبی بود گفتم برای دوستان هم نقلش کنم و سریعاً دوباره برم سراغ مبحث خمس.

پ.ن2: از اینکه نمی تونم به دوستان سر بزنم عذرخواهی می کنم.

نوشته شده در شنبه چهاردهم شهریور 1388ساعت 18:27 توسط علیرضا| |